Η επικείμενη συνάντηση αγροτών και κυβέρνησης δεν γεννά ελπίδα, αλλά οργή.
Για χιλιάδες παραγωγούς που βρίσκονται στα όρια της οικονομικής εξόντωσης, η λεγόμενη «συζήτηση» μοιάζει περισσότερο με προσχηματική κίνηση εντυπώσεων παρά με ουσιαστική προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων. Όταν η αγροτική παραγωγή γίνεται ζημιογόνα και η επιβίωση αβέβαιη, τα λόγια δεν έχουν καμία αξία.
Η πραγματικότητα που η κυβέρνηση αρνείται να δει
Οι αγρότες δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν να μπορούν να παράγουν και να ζουν από τη δουλειά τους. Αντί γι’ αυτό, βρίσκονται αντιμέτωποι με καύσιμα και ρεύμα σε εξωφρενικές τιμές, πανάκριβα λιπάσματα και ζωοτροφές, ανύπαρκτη προστασία από αθέμιτες εισαγωγές και τιμές παραγωγού που εξευτελίζουν τον κόπο τους.
Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση επιμένει να εμφανίζεται «αιφνιδιασμένη», σαν να μην γνώριζε την κατάσταση. Πρόκειται για πολιτική υποκρισία. Τα προβλήματα είναι γνωστά εδώ και χρόνια, αλλά η επιλογή ήταν συνειδητή: αδιαφορία για τον πρωτογενή τομέα και πλήρης ευθυγράμμιση με τα συμφέροντα της αγοράς.
Διάλογος χωρίς λύσεις, υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα
Οι αγρότες έχουν χορτάσει από συναντήσεις χωρίς αποτέλεσμα. Κάθε φορά το ίδιο έργο: γενικόλογες δεσμεύσεις, ασαφή χρονοδιαγράμματα και μέτρα-ψίχουλα που δεν αλλάζουν τίποτα στην πράξη. Η κυβέρνηση επιχειρεί να κερδίσει χρόνο, να εκτονώσει τις αντιδράσεις και να μεταθέσει το πρόβλημα στο μέλλον.
Όμως για τον αγρότη που δουλεύει με ζημιά, το μέλλον έχει ήδη φτάσει.
Εγκατάλειψη της υπαίθρου με πολιτική υπογραφή
Η πολιτική αυτή οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εγκατάλειψη της υπαίθρου. Οι μικρομεσαίοι αγρότες εξαφανίζονται, η παραγωγή συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια και η χώρα γίνεται ολοένα και πιο εξαρτημένη από εισαγόμενα τρόφιμα. Αυτό δεν είναι απλώς οικονομική αποτυχία· είναι στρατηγικό έγκλημα.
Και όμως, αντί για γενναίες αποφάσεις, η κυβέρνηση επιλέγει τη σιωπή ή την επικοινωνιακή διαχείριση, υποτιμώντας τη νοημοσύνη και την αγωνία των αγροτών.
Οι κινητοποιήσεις δεν είναι επιλογή – είναι ανάγκη
Οι αγροτικές κινητοποιήσεις δεν είναι ούτε υπερβολή ούτε πολιτική σκοπιμότητα. Είναι αποτέλεσμα απόγνωσης. Όταν ο παραγωγός δεν μπορεί να πληρώσει το ρεύμα, το πετρέλαιο ή τις εισφορές του, δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει. Αν η συνάντηση καταλήξει σε κενές υποσχέσεις, η ευθύνη για την κλιμάκωση θα βαραίνει αποκλειστικά την κυβέρνηση.
Η συνάντηση αγροτών και κυβέρνησης αποτελεί μια κρίσιμη στιγμή, όχι για τις εντυπώσεις, αλλά για την ουσία. Αν η κυβέρνηση συνεχίσει να αρνείται να συγκρουστεί με τα πραγματικά αίτια της κρίσης στον πρωτογενή τομέα, τότε δεν μιλάμε για αδυναμία, αλλά για πολιτική επιλογή.
Και αυτή η επιλογή οδηγεί ξεκάθαρα στην καταστροφή της αγροτικής παραγωγής και στην πλήρη απαξίωση της ελληνικής υπαίθρου.
